پکن (Beijing)، پایتخت جمهوری خلق چین، یکی از کهنترین شهرهای جهان و از مهمترین مراکز سیاسی، فرهنگی و اقتصادی این کشور است. این شهر با بیش از سه هزار سال پیشینه تاریخی، مجموعهای ارزشمند از کاخهای امپراتوری، معابد باستانی، موزهها و بناهای تاریخی را در خود جای داده است.
سفر به پکن، فرصتی برای آشنایی با تاریخ، فرهنگ و تمدن چین است و مسافران میتوانند با انتخاب زمان مناسب و تهیه بلیط هواپیما تهران پکن، خود را به یکی از جذابترین شهرهای آسیا برسانند.
در ادامه با مهمترین جاذبههای دیدنی پکن و مکانهای گردشگری این شهر آشنا خواهیم شد. برای رزرو پرواز مورد نظر خود نیز میتوانید به صفحه خرید بلیط هواپیما خارجی مراجعه کنید.
شهر ممنوعه (Forbidden City)
شهر ممنوعه، مجموعهای از کاخهای سلطنتی در شهر پکن است. این شهر از سال ۱۴۲۰ تا ۱۹۲۴، یعنی بیش از پنج قرن، محل زندگی ۲۴ امپراطور از سلسلههای مینگ (Ming Dynasty) و چینگ (Qing Dynasty) بود. ساخت شهر ممنوعه در سال ۱۴۰۶ و به دستور امپراطور یونگله (Yongle Emperor) آغاز شد و پس از ۱۴ سال، در سال ۱۴۲۰ به پایان رسید.
پس از پایان حکومت امپراتوری، در سال ۱۹۲۵، شهر ممنوعه به موزه کاخ تبدیل شد و بخش بزرگی از آثار هنری، اشیای تاریخی، نسخههای خطی و گنجینههای این موزه، از سلسلههای مینگ و چینگ به یادگار مانده است. این مجموعه حدود ۷۲ هکتار وسعت دارد و دارای ۹۸۰ بنا تاریخی، که در مجموع ۸۸۸۶ اتاق را در خود جای داده است.
ویژگیهای معماری این موزه، عبارتاند از:
- تالارهای عظیم با کفپوش آجرهای طلایی
- سقفهای پوشیده از کاشیهای زردرنگ
- ستونهای چوبی
دیوار بزرگ چین (The Great Wall of China)
دیوار بزرگ چین، در واقع یک دیوار واحد نیست، بلکه مجموعهای از استحکامات دفاعی، دیوارها، برجهای دیدهبانی، دژها و گذرگاههای نظامی است که در طول قرنها در امتداد مرزهای شمالی چین ساخته شدهاند.
طول این دیوار، حدود ۲۱ هزار و ۱۹۶ کيلومتر است و از شرق تا منطقه لیائودونگ (Liaodong)، از غرب تا دریاچه لوپ (Lop Lake)، از منطقه مرزی چین و روسیه در شمال و از جنوب تا رود تائو (Tao River) امتداد دارد.
هدف اصلی از ساخت این دیوار، عبارت است از:
- محافظت از چین در برابر حملات اقوام کوچنشین ساکن دشتهای اوراسیا
- کنترل مرزها
- دریافت عوارض از کالاهایی که از مسیر جاده ابریشم عبور میکردند.
- مسیر ارتباطی برای جابهجایی سریع سربازان و تجهیزات نظامی
برای ساخت دیوار بزرگ، از خاک کوبیده، سنگ، آجر، کاشی و چوب استفاده شد و یکی از فناوریهای بهکاررفته در ساخت این دیوار، استفاده از ملات برنج چسبناک با آهک بود، که چسبندگی و دوام بسیار بالایی داشت.
میدان تیانآنمن (Tiananmen Square)
میدان تیانآنمن، در شهر پکن قرار دارد و در سال ۱۶۵۱ میلادی، احداث شد. این میدان حدود ۷۶۵ متر طول و ۲۸۲ متر عرض دارد و با مساحتی بیش از ۲۱۵ هزار متر مربع، یکی از بزرگترین میدانهای جهان محسوب میشود.
میدان تیانآنمن میان، در میان دو دروازه تاریخی تیانآنمن (Tiananmen Gate) یا دروازه صلح آسمانی و دروازه ژنگیانگ (Zhengyangmen) قرار گرفته است.
برخی از مهمترین بناهای حکومتی و فرهنگی در اطراف این میدان، عبارتاند از:
- بنای یادبود قهرمانان خلق با ارتفاع حدود ۳۸ متر
- تالار بزرگ خلق
- موزه ملی چین
- آرامگاه مائو تسهتونگ (Chairman Mao Memorial Hall)
معبد بهشت (Temple of Heaven)
معبد بهشت، در جنوب شرقی شهر پکن و در منطقه دونگچنگ (Dongcheng District) قرار دارد. ساخت معبد بهشت در سال ۱۴۲۰ میلادی و همزمان با حکومت امپراتور یونگله (Yongle Emperor) از سلسله مینگ آغاز و در سال ۱۷۴۹، در دوران سلسله چینگ، بازسازی شد.
در دوران سلسلههای مینگ و چینگ، امپراطور چین هر ساله برای برگزاری آیینهای ویژه، دعا برای برداشت محصول پربار و انجام مراسم فصلی، به این معبد میآمد.
معبد بهشت حدود ۲٫۷۳ کیلومتر مربع، وسعت دارد و در محوطه پارک بزرگی قرار گرفته است. معماری این مجموعه بر اساس اصول فلسفه و کیهانشناسی سنتی چین، طراحی شده است و شکل بناها، تعداد ستونها و جزئیات آن، مفاهیم مربوط به آسمان، زمین و نظم جهان را نشان میدهند.
این مجموعه از سه بنای اصلی تشکیل شده است، که عبارتاند از:
- تالار نیایش برای برداشت محصول
- تالار گنبد آسمانی
- محراب مدور
معبد لاما (Lama Temple / Yonghe Temple)
معبد لاما، یکی از مهمترین معابد آیین بودایی تبتی، در چین است، که در سال ۱۶۹۴ میلادی و در دوران حکومت سلسله چینگ ساخته شد. این مجموعه در خیابان یونگههگونگ (Yonghegong Street) در منطقه دونگچنگ (Dongcheng District) شهر پکن قرار دارد و به مکتب گلوگ (Gelug)، یکی از مهمترین شاخههای بودایسم تبتی، تعلق دارد.
سبک معماری این مجموعه، ترکیبی از معماری سنتی قوم هان چین (Han Chinese) و معماری تبتی است. امروزه نیز معبد لاما همچنان یک مرکز فعال مذهبی است و راهبان بودایی در آن به عبادت، آموزش و برگزاری آیینهای مذهبی مشغول هستند.
مهمترین آثار هنری معبد لاما، عبارتاند از:
- سه مجسمه برنزی بودا (Three Buddhas of the Three Ages) نماد بوداهای سه دوره زمانی
- اثر هنری تپه پانصد آرهات (The Hill of Five Hundred Arhats) که از چوب صندل سرخ و فلزات گرانبها ساخته شده است.
- مجسمه عظیم مایتریا بودا (Maitreya Buddha)، که از تنه درخت صندل سفید، تراشیده شده و در کتاب رکوردهای گینس به ثبت رسیده است.
- همچنین در ورودی معبد دو سنگنوشته ارزشمند از دوران امپراتور چیانلونگ (Qianlong Emperor) نگهداری میشود.
برای دسترسی به معبد میتوان از خطوط ۲ و ۵ متروی پکن، استفاده کرد و در ایستگاه یونگههگونگ، پیاده شد. همچنین خطوط اتوبوس نیز در نزدیکی این مجموعه قرار دارند.
مقبرههای مینگ (Ming Tombs)
آرامگاههای مینگ، مجموعهای از مقبرههای امپراتوران سلسله مینگ (Ming Dynasty) هستند. این آرامگاه در منطقه چانگپینگ (Changping District)، در حدود ۴۲ کیلومتری شمال غرب شهر پکن و در دامنه جنوبی کوه تیانشو (Tianshou Mountain) قرار دارد.
این مجموعه دارای ۱۳ آرامگاه امپراطوری است، اما در حال حاضر تنها سه آرامگاه برای بازدید عموم باز هستند:
- آرامگاه چانگلینگ (Changeling)، بزرگترین آرامگاه مجموعه که متعلق به امپراتور یونگله است.
- آرامگاه دینگلینگ (Dingling)
- آرامگاه ژائولینگ (Zhaoling)
محلههای هوتونگ (Hutongs)
هوتونگ، به کوچههای باریک و محلههای تاریخی گفته میشود و از مهمترین نمادهای شهر پکن است. در گذشته، هر هوتونگ از اتصال چندین خانه سیههیوان (Siheyuan)، خانههای سنتی حیاطدار چینی، به یکدیگر به وجود میآمد و مجموعهای از هوتونگها، محلههای مسکونی شهر را تشکیل میدادند.
نخستین هوتونگها، در دوران سلسله یوان (Yuan Dynasty) بین سالهای ۱۲۷۹ تا ۱۳۶۸ شکل گرفتند و در دورههای مینگ (Ming Dynasty) و چینگ (Qing Dynasty) گسترش یافتند.
هوتونگها، روایتگر زندگی روزمره مردم عادی، سنتها، روابط همسایگی و فرهنگ اصیل پکن و محل زندگی بسیاری از هنرمندان، تاجران و مقامهای دولتی، هستند. نام بسیاری از هوتونگها بر اساس موقعیت جغرافیایی، بازارها، معابد، ویژگیهای طبیعی یا افراد مشهور انتخاب شده است.
خیابان وانگفوجینگ (Wangfujing Street)
خیابان وانگفوجینگ (Wangfujing Street)، یکی از مشهورترین خیابانهای تجاری و مراکز خرید شهر پکن است که پیشینه آن به دوران سلسله مینگ بازمیگردد. این خیابان در طول چند قرن، به یکی از مهمترین مراکز تجارت، خرید و فعالیتهای شهری در پایتخت چین تبدیل شده است.
خیابان وانگفوجینگ در منطقه دونگچنگ (Dongcheng District) قرار دارد و امروزه دارای حدود ۲۸۰ فروشگاه و برندهای بینالمللی است. از مهمترین مراکز خرید در این خیابان، میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- فروشگاه بزرگ پکن (Beijing Department Store)
- مرکز خرید بیجینگ ایپیام (Beijing apm)
- مرکز خرید بیجینگ مال (Beijing Mall)
- مرکز خرید دبلیواف سنترال (WF Central)
مجموعه تجاری اورینتال پلازا (The Malls at Oriental Plaza)
در این مراکز میتوان انواع پوشاک، لوازم آرایشی، کالاهای لوکس، صنایعدستی، سوغات، محصولات الکترونیکی و برندهای مطرح جهانی را پیدا کرد.
یکی از جذابترین بخشهای این منطقه، بازار غذا و خوراکی در وانگفوجینگ است که در بخش غربی خیابان اصلی قرار دارد. در این بازار، دهها غرفه و رستوران، انواع غذاهای محلی و سنتی پکن را، عرضه میکنند، که عبارتاند از:
- چوانر (Chuanr)، کبابهایی که معمولاً با گوشت بره تهیه میشوند.
- تانگهولو (Tanghulu)، میوههای کاراملی سیخ گرفته شده.
- انواع نودل، دامپلینگ، شیرینیها و دسرهای محلی.
برای رفتن به خیابان وانگفوجینگ، میتوانید از خطوط ۱ و ۸ مترو پکن، استفاده کنید.
کاخ تابستانی قدیمی (Old Summer Palace)
کاخ تابستانی محل اقامت امپراتریس بیوه تسیشی (Empress Dowager Cixi) و امپراتوران سلسله چینگ (Qing Dynasty) است و در منطقه هایدیان (Haidian District) شهر پکن قرار دارد. از جاذبههای کاخ تابستانی، میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- برج عطر بودا (Tower of the Fragrance of the Buddha)
- تپه طول عمر (Longevity Hill)
- راهروی بلند (Long Corridor)
همچنین، کاخ تابستانی قدیم، از سه باغ اصلی تشکیل شده است:
- باغ روشنایی کامل
- باغ بهار جاودان
- باغ بهار باشکوه
در این مجموعه، صدها ساختمان از جمله تالارها، کاخها، پاویونها، معابد، پلها، راهروهای سرپوشیده و باغهای باشکوه ساخته شدهاند. همچنین هزاران اثر هنری، نسخههای خطی، آثار ادبی، ظروف ارزشمند و اشیای باستانی در این مجموعه نگهداری میشوند.
منطقه هنری ۷۹۸ (798 Art Zone)
منطقه هنری ۷۹۸ یکی از مدرنترین جاذبههای گردشگری پکن است که در منطقه چائویانگ (Chaoyang) قرار دارد و دارای گالریهای هنری، موزهها، کافهها، فروشگاههای صنایعدستی، آثار هنری خیابانی و نمایشگاههای متنوع است.
منطقه هنری ۷۹۸ از اوایل دهه ۲۰۰۰، میزبان رویدادهای هنری متعددی مانند جشنواره بینالمللی هنر داشانزی (DIAF)، بینال پکن و نمایشگاههای هنرهای تجسمی، مفهومی، مجسمهسازی و عکاسی بوده است.
از مهمترین بخشهای منطقه هنری ۷۹۸، میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- مرکز هنر معاصر UCCA، یکی از بزرگترین موزههای هنر مدرن چین
- گالریهای خصوصی و نمایشگاههای آثار هنرمندان چینی و بینالمللی
- مجسمهها و نقاشیهای دیواری خیابانی
- فروشگاههای صنایعدستی، سوغات و آثار هنری
- کافهها و رستورانهای مدرن
بهار و پاییز بهترین زمان برای بازدید از منطقه هنری ۷۹۸ هستند؛ زیرا هوای پکن در این فصلها معتدلتر است و اغلب گالریها نیز در این زمان، فعالیت میکنند.
ورزشگاه ملی پکن (National Stadium)
ورزشگاه ملی پکن، که به آشیانه پرنده (bird’s nest) نیز معروف است، در مجموعه المپیک گرین (Olympic Green) در منطقه چائویانگ (Chaoyang) قرار دارد. ساخت این ورزشگاه، در دسامبر سال ۲۰۰۳ آغاز شد و در ژوئن ۲۰۰۸، تنها چند هفته پیش از آغاز بازیهای المپیک، به پایان رسید. ظرفيت این ورزشگاه، حدود ۸۰ هزار نفر و هزینه ساخت آن حدود ۴۲۸ میلیون دلار، برآورد شده است.
مهم ترین ویژگی این ورزشگاه، شبکهای از تیرهای فولادی درهمتنیده است که نمایی شبیه به لانه پرندگان ایجاد میکند و دلیل نامگذاری آن نیز همین طراحی خاص است.
ورزشگاه ملی پکن، میزبان مهمترین رویدادهای ورزشی و فرهنگی بوده است، که از مهمترین آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- مراسم افتتاحیه و اختتامیه بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۸
- مسابقات دوومیدانی و فینال فوتبال المپیک ۲۰۰۸
- مراسم افتتاحیه و اختتامیه پارالمپیک ۲۰۰۸
- مراسم افتتاحیه و اختتامیه المپیک زمستانی ۲۰۲۲
- مسابقات جهانی دوومیدانی ۲۰۱۵
- فینال مسابقات جهانی League of Legends در سال ۲۰۱۷
- مسابقات جهانی فوتبال
- کنسرتها و جشنوارههای بینالمللی
پارک بیهای (Beihai Park)
پارک بیهای، یکی از قدیمیترین باغهای سلطنتی چین است که در شمالغربی شهر ممنوعه (Forbidden City) و در شهر پکن قرار دارد. پارک بیهای، در قرن دوازدهم میلادی ساخته شد و حدود ۷۱ هکتار وسعت دارد. نیمی از این مساحت را، دریاچه بزرگی تشکیل میدهد.
این مجموعه، کاخها، معابد و بناهای تاریخی بسیاری را در خود جای داده و از سال ۱۹۲۵ برای بازدید عموم باز است.
پارک بیهای، دارای آثار تاریخی و مذهبی متعددی است، که عبارتاند از:
- معبد صلح جاودان (Temple of Everlasting Peace)
- پاگودای سفید (White Dagoba)
- پاویونهای پنج اژدها (Five Dragon Pavilions)
- دیوار نه اژدها (Nine-Dragon Wall)
- باغ جینگشین (Jingxin Garden)
- تالار نور تابان (Hall of Received Light)
- سنگهای تایهو (Taihu Rocks)
باغ وحش پکن (Beijing Zoo)
باغوحش پکن، در منطقه شیچنگ (Xicheng District) و در شهر پکن قرار دارد. این باغوحش در سال ۱۹۰۶ و در اواخر دوران سلسله چینگ تأسیس شد. علاوه بر نمایش گونههای جانوری، باغوحش پکن یکی از مهمترین مراکز تحقیقاتی چین در زمینه مطالعه، حفاظت و تکثیر حیوانات کمیاب از نقاط مختلف جهان است.
این باغوحش حدود ۸۹ هکتار وسعت دارد، که ۵٫۶ هکتار را دریاچهها و برکهها تشکیل میدهند. همچنین در سال ۲۰۱۵ بیش از ۴۵۰ گونه جانور خشکیزی و بیش از ۵۰۰ گونه جانور آبزی در آن نگهداری میشد و مجموع حیوانات آن، به حدود ۱۴ هزار و ۵۰۰ رأس میرسد.
معروفترین حیوانات این مجموعه عبارتاند از:
- پاندا غولپیکر و پاندا قرمز
- میمون دماغ کوتاه طلایی
- ببر جنوب چین
- گوزن لبسفید
- گوزن پرداوید (Père David’s Deer)
- لکلک تاجدار
- تمساح چینی
- سمندر غولپیکر چینی
موزه ملی چین (National Museum of China)
موزه ملی چین، یکی از بزرگترین موزههای جهان است که در ضلع شرقی میدان تیانآنمن (Tiananmen Square) و در شهر پکن قرار دارد. این موزه با زیربنایی در حدود ۲۰۰ هزار متر مربع، بیش از ۱.۴ میلیون اثر تاریخی و فرهنگی را در خود جای داده و دارای ۴۸ سالن و نمایشگاه است.
موزه ملی چین در سال ۲۰۰۳ و با ادغام دو موزه مهم شکل گرفت که از سال ۱۹۵۹ در یک ساختمان فعالیت میکردند؛ این دو موزه عبارتاند از موزه انقلاب چین و موزه ملی تاریخ چین.
از مهمترین آثار این مجموعه میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- دیگ برنزی هوموو دینگ (Houmuwu Ding)، متعلق به سلسله شانگ (Shang Dynasty) که با وزن ۸۳۲.۸۴ کیلوگرم، سنگینترین ظرف برنزی باستانی جهان محسوب میشود.
- ظرف برنزی چهارگوش زون (Bronze Zun)، از دوره شانگ که با چهار سر قوچ تزئین شده است.
- تشت بزرگ برنزی کتیبهدار، متعلق به سلسله ژوی غربی (Western Zhou Dynasty).
- نشان برنزی ببرشکل، متعلق به سلسله چین (Qin Dynasty) که با طلا تزئین شده است.
- لباس تدفینی یشمی (Jade Burial Suit)، مربوط به سلسله هان (Han Dynasty) که با نخهای طلا دوخته شده است.
- مجموعهای ارزشمند از سفالینههای سهرنگ سانتسای (Sancai)، متعلق به سلسله تانگ (Tang Dynasty).
- مجموعه نفیسی از سفال و چینیهای دوره سلسله سونگ (Song Dynasty).
موزه پایتخت (Capital Museum)
موزه پایتخت پکن، یکی از موزههای شهر پکن است که در سال ۱۹۸۱ افتتاح و در سال ۲۰۰۶ به محل ساختمان فعلی خود، منتقل شد.
این موزه، بیش از ۲۰۰ هزار اثر تاریخی و هنری، شامل چینیهای باستانی، ظروف مفرغی، خوشنویسی، نقاشی، آثار یشمی، مجسمهها و تندیسهای بودایی متعلق به دوران امپراتوری چین و همچنین دیگر فرهنگهای آسیایی را در خود جای داده است.
طراحی این مجموعه توسط ژان ماری دوتیول (Jean-Marie Duthilleul) و تسوی کای (Cui Kai) انجام شده و در آن از عناصر معماری سنتی چین الهام گرفته شده است.
از خصوصیات این معماری، میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
1- نمای سنگی ساختمان، نمادی از دیوارها و برجهای دفاعی شهرهای باستانی چین است.
2- همچنین در مقابل دروازه شمالی موزه، قطعهای از سنگ حجاریشده دانبی (Danbi) قرار دارد که با نقش اژدها، ققنوس و نمادهای سلطنتی تزئین شده و یادآور معماری کاخهای امپراطوری چین است.
3- در سالن ورودی نیز یک سردر تزئینی متعلق به دوران سلسله مینگ (Ming Dynasty) قرار دارد.
4- یکی از بخشهای مهم این ساختمان، تالار نمایش مفرغی باستانی چین است که با طراحی بیضیشکل و ساختار شیبدار، روند بیرون آوردن آثار باستانی از دل زمین را تداعی میکند و معماری آن بهگونهای است که، تالار از زیر زمین خارج شده و به بخش بیرونی موزه، متصل شده است.
جمعبندی
پکن با جمعیت بیش از ۲۲ میلیون نفر، یکی از پرجمعیتترین شهرهای جهان است. این شهر از نظر فرهنگی نیز جایگاه ویژهای دارد. بسیاری از موزههای ملی، گالریهای هنری، مراکز فرهنگی، دانشگاههای معتبر و سالنهای نمایشی چین در این شهر قرار گرفتهاند.
معروفترین غذای این شهر، اردک پکنی است، علاوه بر آن، انواع نودل، دامپلینگ (Dumpling)، غذاهای خیابانی و سنتی چین نیز در رستورانها و بازارهای پکن، سرو میشوند. همچنین، بهترین زمان برای سفر به پکن، معمولاً فصل بهار و پاییز است.
